டேய்! கண்டியை எப்படா ஆங்கிலேயர் கைப்பற்றினார்கள்?



சம்பவத்தின் பெயர்:
டேய்! கண்டியை எப்படா ஆங்கிலேயர் கைப்பற்றினார்கள்?

கதாநாயகன்:-
சர்மா சேர் என்று அழைக்கப்படும் ஈஸ்வரசர்மா சேர்.

வில்லன்கள்:-
7B அல்லது 8B படித்துக் கொண்டிருந்த நானும் எனது வகுப்பு அறிவுக் கொழுந்துகளும்.

இடம்:-
மட்டக்களப்பு மெதடிஸ்த மத்திய கல்லூரி.

காலம்:-
1977 அல்லது 1978 இல் ஒரு நாள்.

நேரம்:-
மதியமிருக்கும்.

வெய்யிலில் நொண்டிப் பிடித்து விளையாடி பாடசாலை மணியடிக்க வகுப்புக்குள் வேர்த்து வழிந்தபடியே ஓடிவந்து உட்கார்ந்து நேர அட்டவணையைப் பார்த்து ஐயோ.. சமூகக்கல்வி ... கிழிஞ்சுதுடா டோய் சர்மாசேரின்ட பாடம்டா என்றார் எனது நண்பர் புரொபசர் அமீர் அலி
சர்மா சேர். இந்த பெயர் காணும் எனக்கு வயித்த கலக்க...(எனகக்கு மட்டுமில்ல எல்லாருக்கும் தான்)

வகுப்பின் மொனிட்டர் ”பொன்ஸ்” (பொன்னையா) யார் யார் கதைக்கிறார்கள் என்று சர்மாசேரிடம் போட்டுக் குடுக்க லிஸ்ட் எழுதிக் கொண்டிருந்தான். எங்கட பெயர் தினமும் அவனின் லிஸ்டில் இருப்பதால் நாங்கள் (அமீர் அலி, ராஜேந்திரன், நான்) அவனைக் கண்டுகொள்வதில்லை.

எமக்கு முன்னுக்கு இருந்த வேணன் பொன்ஸ்ஐ டேய் "கொன்னை" (பொன்னையாவுக்குக் கொஞ்சம் கொன்னை இருந்தது) என்ட பெயர எழுதினியென்டால் கொல்லுவன்' என்று வெருட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது வகுப்பு வாசலில் நின்றிருந்த உருவத்தைக் கண்டதும் அமைதியாயிற்று வகுப்பு.

Good Afternoon Sir! என்று எழுந்து நின்று ஒரு கோரஸ் ஆக நாங்க பாடி முடிக்க,

'சரி, சரி இருங்கோடா' என்றார் சர்மா சேர் மட்டக்களப்பு  வியர்வையின் எரிச்சலில்....

"பொன்ஸ்" இடமிருந்து லிஸ்டை வாங்கிப் பார்த்தவர்
வேற யார்ட பெயர் இதுல இருக்கும் என்ற படியே தலையாட்டிக் கொண்டு எம்மை எட்டிப் பார்த்தார். நாங்கள் ஏதும் நடவாதது போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டிருக்க, ”கொஞ்சம் பொறுங்கோடா, வந்து தாறன்” என்றார் சுத்த யாழ்ப்பாணத்து தமிழில்.

”சரி, கொப்பிய எடுங்கோடா” என்றவர் ஏதோ திடீர் என்று ஞாபகம் வந்தது போல ”வேண்டாம் வைய்யுங்கோ” என்றார்.

சற்றே யோசித்தவர், ”டேய் கண்டிய எப்படா ஆங்கிலேயர்கள் கைப்பற்றினார்கள்” என்று சொல்லுங்கோ என்றார்.

மற்றய நேரங்களில் ”பீக்கு முந்திய குசு மாதிரி” சேர் கேள்வி கேட்கும் முன்பே பதில் சொல்லும் முதல் வரிசையில் அமர்ந்திருக்கும் அறிவாளிகள் கூட அமைதியாக இருந்தனர் அன்று.

”என்ன, நான் சொன்னது கேக்கேல்லியோடா” என்றார் கொஞ்சம் கடுமை கலந்து குரலில் வொலியூமைக் கூட்டி.

கரண்ட் இல்லாத ஸ்பீக்கர் கடை ஸ்பீக்கர் போல சத்தமே வரவில்லை வகுப்பிலிருந்து.

கதிரையிலிருந்து எழும்பி, மேசைக்கு முன்னால் வந்து நின்று, மேசையில்  இரு கை ஊன்றி, எம்பி மேசையில் ஏறி இருந்தார். கால்கள் மேசையின் கீழே ஆடிக் கொண்டிருந்தன. பிரம்பைத் தன் கையில் தட்டியபடி, தலையையும் காலின் ஆட்டத்துக்கு ஏற்ற மாதிரி ஆட்டியபடியே வகுப்பை ஒரு நோட்டம் விட்டார்.

இப்ப நான் உங்களுக்கு எங்கட வகுப்பை பற்றி கொஞ்சம் சொல்லணும்.
நாங்கள் ஏறத்தாள 32 பேர், 4 வரிசைகள். ஆகவே, ஒரு வரிசையில் 8 அறிவாளிகள்.  முன்வரிசையில் முக்கிய அறிவாளிகள் குந்தியிருப்பார்கள்

முன்வரிசையின் ஆரம்பத்தில் இருந்தவர்களை பிரம்பால் காட்டி, புருவத்தை மேலே உயர்த்தி நீ சொல் என்றார் வாய் திறக்காமலே.

வழமையாக சேர் இப்படித்தான் கேள்வி கேப்பார்.முன் வரிசயில் இருக்கும் அறிவுக் கொழுந்துகள் பதில் சொல்லி எங்களைக் காப்பாற்றிவிடுவார்கள்.

சேர் எங்களையும் அவ்வப்போது கேள்வி கேப்பார் ஆனால் பதிலை அவரேதான் சொல்லவேண்டியிருக்கும். (எங்களுக்கு தெரியுமா என்ன?.. நாங்க படிக்கத்தானே வந்திருக்கிறம், சேருக்கு தானே இதுகள் தெரியும் என்கிற புரட்சியாளர்கள் நாங்கள்). இடையி ‌டையே, இல்லை இல்லை அடிக்கடி அடிவிழும், அரசிய லில் இதெல்லாம் சகஜமப்பா என்பது போல நாங்களும் அவரோ டடு கோவிப்பதில்லை.

இம்முறை சேர் கேட்ட கேள்வி முன்வரிசை அறிவாளிகளையும் ஆட்டிப் போட்டது என்றால் எங்கட நிலையைச் சொல்லவா வேண்டும்?

நண்பர் புரொபசர்அமீர், அலி மேசைக்கு கீழ் தனது கொப்பியை பிரட்டிப்பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவனப் பார்க்க எனக்குப் பாவமாயிருந்தது.
ஏனென்றால், எனக்குத் தெரியும் அந்தக் கொப்பில் அவன் என்ன எழுதியிருப்பான் என்று. எம்.ஜி. ஆர் வாழ்க, சிவாஜி ஒழிக,எதாவது ஒரு சினிமாபாட்டு (அன்பு மலர்களே,  நாளை நமதே படப் பாட்டு)
மற்றும் பாத்திமா. இதைவிட அரபி மொழியில் ஏதோ எழுதியிருப்பான்.
அது பாத்திமா ஐ லவ் யூ என்பதாகத் தான் இருக்கும். அது அவன் பில்ட் அப் கொடுப்பதற்காக வைத்திருக்கும் கொப்பி, அதில் எங்கே கண்டியப் பற்றி இருககப்போகிறது?

சர்மாசேரின் பயத்தில் பொடியனுக்கு தான் கொப்பியில் என்ன எழுதினேன் என்பதே மறந்துபோனதில் ஆச்சர்யம் எதுவுமில்லை.

இதற்கிடையில் சர்மா சேர் ”நீங்க சொல்லுங்கோ, நீங்க சொல்லுங்கோ” என்று குசும்பும், நக்கலும் கலந்து, பூனை தன்னிடம் அகப்பட்ட எலியின் உயிருடன் விளையாடுவது போன்று பலரின் உயிருடனும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்.

இன்று மட்டக்களப்பு  வெள்ளைப்பாலத்திலத்டியில் உட்கார்ந்திருக்கும் சாத்தியாரிடம் நாம் சாத்திரம் கேட்டிருந்தால்,  இன்று வகுப்பில் உள்ள எல்லோருக்கும் ஏழரைச்சனி உச்சத்தில என்பதால், ”இண்டைக்கு பள்ளிக்கு போகாத மனே” என்றிருப்பார் அந்தச் சாத்திரியார்.

”அப்ப உங்களுக்கு உந்த கேள்விக்கு பதில் தெரியாது” என்றார் மீன்டும் சுத்த யாழ்ப்பாணத் தமிழில்.

சாதாரண நேரமாயிருந்தால் அமீர் அலி உந்த, குந்த என்று யாழ்ப்பாணத் தமிழை நக்கல் பண்ணியிப்பான், ஆனால் பெரும்புயலை எதிர்கொண்டிருக்கும் இந்த நிலையில் அவனுக்கு நக்கலடிப்பதைப் பற்றி சிந்திக்கவே நேரமிருக்கவில்லை.

சர்மா  சேரின், ‌கேள்வி என்னிடம் வருவதற்கு முன் இன்னும் 22  மாணவர்கள் இருந்தது  எனக்கு ஒரு வித மோரல் சப்போட் (moral support) ஆக இருந்தாலும், மனதுக்குள் ஒரு சின்னப்பயம் இருக்கத்தான் செய்தது. ஆனால் கிறிக்கட் இல்  துடுப்பெடுத்தாடுபவர்கள் ஆட்டமிழந்தால் எப்படியிருக்குமோ அப்படியிருந்தது வகுப்பின் நிலை. பதில் சொல்லக் கூடயவர்கள் அவுட்டாகி விட்டார்கள், இனி இருப்பதை நம்பிப் பயனில்லை என்ற நிலை.

இந்த மனிதரிடம் இன்ற அகப்பட்டால், இன்று வகுப்பு தொடங்குவதற்கு முன்  கதைத்ததுக்கும், நேற்று வீட்டுப்பாடம் செய்யாததுற்கும்,
இந்தக் பேள்விக்கு பதில் சொல்லாததுக்கும் சேர்த்து தோலை உரித்துப்போடுவார் என்று மனம் கணக்குப் போட்டது. தப்புவதற்கு வழிதேடிக் கொண்டிருந்தேன்.

திடீர் என்று மூன்றாம் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த வேணன் சேர் என்றான்.

மெதுவாய் திரும்பி, என்ன என்பதை வாய் திறக்காமல் கண்ணால் கேட்டார். (மனிதரிடம் ஒருவிதமான அழகான ஸ்டைலும் இருந்தது அந்நாட்களில். 1977, 1978 இல் அவர் புது மாப்பிள்ளையும் கூட)

வேணண், சர்மாசேரிடம் ”ஒண்டுக்கு போக வேணும்  சேர் ” என்றான். ஆஹா, எப்படியெல்லாம் சிந்திக்கிறார்கள் என்று நான் யோசிக்கும்போதே, சர்மாசேர்
 ”ஓ அப்பிடியே, அடக்கேலாம இருக்குமே” என்கிறார், ”ஓம்” என்பது போன்று தலையை ஆட்டுகிறான் வேணன்.

”பறவாயில்ல, உதிலயே போ” என்றார் சர்மாசேர். எனக்கு வந்த சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டேன். வேணனிடம் ”டேய், எங்களாலேயே இந்த மனிசனை ஏமாத்தேலாம இருக்கு, நீ ஏன்டா வாயத்திறக்கிறாய்” என்று சொல்ல ஆசைப்பட்டாலும், அடக்கிக் கொண்டேன். இப்போது இரண்டாவது வரிசையையும் எழுப்பி விட்டிருந்தார் சர்மா சேர்.

அன்பு ஒழுக, ”பொன்னையா! இங்க வாங்கோ'” என்றார், சர்மாசேர்.  அருகில் வந்த பொன்னையாவைப் பார்த்துச் சொன்னார் ”போய், 3 நல்ல பிரம்பு எடுத்திட்டு வா” என்று. ஏனைய நாட்களில் இப்படியான வேலைகளுக்கு துள்ளிக் குதித்து ஒடுபவன் பொன்னையா. ஆனால் இன்று மட்டும் விருப்பமில்லாமலே கடமையைச்செய்யப் புறப்பட்டான். காரணம் அவனும் ஏற்கனவே எழும்பி நிற்கும் அறிவாளிகளில் ஒருவனாய் இருந்ததே

”டேய்! எத்தின தரமடா உங்களுக்கு சொல்லுறது படிக்க ஏலாட்டி
மாடுமேக்க போங்கோடா எண்டு” என்றார் சர்மாசேர். வீட்ட விடுறாங்க இல்ல சேர் என்று சொல்வோமா என்று யோசித்தேன் என்றாலும் இதையும் அடக்கிக் கொண்டேன். அடுத்து மூன்றாவது வரிசையையும் கேட்டுப் பார்த்தார்.
அதில ஒருவன் சேர் 1935 என்றான் (எனக்கே அது பிழை என்று தெரிந்திருந்தது). ”டேய்! நான் என்ன உன்ட கொப்பர் பிறந்த ஆண்டையே கேட்டனான்” என்றார் சர்மாசேர், மகா எரிச்சலுடன். குசும்பும், நக்கலும் அவருக்கு கைவந்த கலை. அதைவைத்தே மனிதர் எங்களை குற்றுயிராக்கியிருக்கிறார் பலதடவைகள். இன்றும் அதுவே நடந்துகொண்டிருந்தது.

‌பிரம்பெடுக்கச் சென்ற பொன்னையா ஒன்றுக்கும் உதவாத 3 பிரம்புகளைக் கொண்டுவர, ”டேய் பொன்னய்யா இங்க வா” என்றார். கொன்னையும், பயமும் ஒன்றாய் சேர, 10 தரம் சே.. சே.. சே.. போட்டுக் கடைசியாய் ”ர்” போட்டான் பொன்னையா. அதுவரைப் பொறுமையாய் இருந்த சர்மாசேர், 'டேய் நீ என்ன எமாத்ததேலாது, ”கையை நீட்டு” என்றார் அவனைப் பார்த்து. அவன் கொணர்ந்த பிரம்பால் அவனுக்கே 2-3 போடு போட்டார், ”போய் கெதியா நல்ல பிரம்பாக் கொண்டு வா இல்லாட்டித் தெரியும் தானே” என்றார். வளமையாக நாங்கள் அடிவாங்குவதற்காக கபெரிய எடுப்பு எடுத்துக்கொடுக்கும் பொன்னையா கையை உதறி உதறிப் போவதைப் பார்த்தபோது சந்தோசமாக இருந்தது எங்களுக்கு. நாம் ஆளையாள் பார்த்துச் சரித்துக்கொண்டோம்

அந்த நேரம்  அருகில் இருந்த வகுப்பில் கற்பித்த மோசஸ் டீச்சர் சர்மாசேரிடம் எதையே கேட்பதற்கு வந்தார் சேர் டீச்சருடன் கதைக்கத்தொடங்கினார்.

‌இது தான் சமயம் என்று சில அறிவுக் கொழுந்துகள்
டிஸ்கஷன் நடத்திதினார்கள். ”டேய் 1700 டா” என்றான் ஒருவன். ”இல்லடா 1800க்கு பிறகு” என்றான் மற்றவன். ”இல்ல 1600 ஆ இருக்குமோ” என்று முதலாமவன் சொல்ல, ”அது ஒல்லாந்தர்டா” என்றான் இன்னொருவன்.
”டேய் ஒல்லாந்தரும் ஆங்கிலேயரும் ஒண்டுடா மடையா”
என்றான் ‌வேணண். (சர்மாசேர் அதைக் கேட்டிருந்தால் கொலையே செய்திருப்பார் அவனை).

டீச்சர் வந்த வேலை முடிந்து போனதும், ”டேய் நான் டீச்சருடன் கதைக்கேக்க உதுக்குள்ள இருந்து கதைத்தவங்கலெல்லாம் முன்னுக்கு வாரீங்களோடா” என்றார் மிகுந்த மரியாதையுடன். பலியிடப் போகும் ஆட்டுக்கு மரியாதை செய்வது போல இருந்தது அது.

ஓருவரும்  முன்னே செல்லவில்லை

”டேய்! பேர் சொல்லி கூப்பிடடோனுமோடா உங்கள? கெதில முன்னுக்கு வாங்கோ” கடுங் குரலில். 3 பலியாடுகள் முன்னோக்கி நகர்ந்தன. ”வேடா! நீயும் வா என்றார் வேணணிண் பட்டப்பெயரைக் கூறியபடியே. வேணணுக்கு தலைசுற்றத்தொடங்கியிருந்தது.

பெயர் கூறி அழைத்தபின்பும், நகராது நிற்பது தற்கொலைக்கு சமம் என்பது ‌வேணணுக்கு தெரிந்ததால் அவனும் முன்னால் சென்றான். ”முழங்கால்ல இருங்கோடா” என்று கட்டளை வந்தது, சமூகக்கல்விச் சக்கரவர்த்தியிடம்

சக்கரவர்த்தியிடம் இருந்து மண்டியிட்டார்கள் நால்வரும்.

இந்த நேரம் பார்த்து பிரம்பு தேடச் சென்ற பொன்னையா
3 நீண்ட பச்சைப் பிரம்புகளை கொண்டு வந்து மேசையில் வைத்தான்.

பிரம்புகளை ஒரு தரம் காற்றில் விசிறிப் பார்த்து தரக்கட்டுப்பாடு செய்து திருப்திப்பட்டுக் கொண்டார்.

திடீர் என மூன்று பிரம்பையும் ஒன்றாக பிடித்து வேணணின் இடுப்புக்குக் ‌கீழே ஆனால் பின்னந் துடைக்கு மேலே உள்ள சதைப்பிடிப்பான பகுதியை நோக்கி அவர் பிரம்பை இறக்கவும் வேணண் ”சேர் சேர் நோகுது நோகுது” என்று
எழும்பி நின்று கத்தவும் சரியாய் இருந்தது. ”டேய், நோகுறத்துக்குத்தான் அடிக்கிறன், அது சரி, உன்னை எழும்பச் சொன்ன நானே இப்ப” என்று கேட்டு அவனை மீண்டும் மண்டியிட வைத்தார்.

அடுத்தது எங்கள் வரிசை மட்டுமே பாக்கியிருந்தது.  அருகில் வந்தவர் ”அட, நீஙகள் மும் மூர்த்திகள் மூன்று பேருமோ மிச்சமிருக்கிறீங்கள்”
என்றார். அவரின் குரலில் 110 வீதம் நக்கல் கலந்திருந்தது. ”உன்ட கொப்பர் போலீஸ், அம்மா ஒரு டொக்டர்” மகன் கடைசிவரிசையில குந்தியிருக்கிற ஒரு குரங்கு' என்றார் என்னைப் பார்த்து. எனக்குத் நாக்கும் தொண்டையும் வறண்டது. காதுக்குள் எதோ செய்தது. கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வந்தன. நான் தற்கொலைக்கு முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தேன். கையில் கையனைட் குப்பி இருந்திருந்தால் சத்தியமாக கடித்திருப்பேன். என் இதயம் வெளியில் வந்து விழவா என கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அமைதியாய் தலைகுனிந்தபடியே நின்றிருந்தேன்.

உனக்கு வெக்கமில்லையே என்றார்?  சேர் அப்படி என்றால் என்ன என்று கேட்க நினைத்தாலும் வார்த்தைகள் வெளியே வரமறுத்தன

சர்மாசேர், புரொபசர் அமீர் அலியிடம் சென்றார்.

”அட நீங்களோ” என்றார் அமீர் அலியைப் பார்த்து, பயங்கர நக்கலாய்.
கடைக்கண்ணால் பார்த்தேன் எங்களின் ”தலைவர் அமீர் அலி” தலைகுனிந்து நின்றிருந்தார் ”டேய்! கண்டியை எப்படா ஆங்கிலேயர் கைப்பற்றினார்கள்?”  என்றார் அவனிடம்.

இப்படிப்பட்ட கேள்வியை அவனிடம் கேட்காது,  எந்த ஊரில், எந்த தியட்டரில என்ன படம் எத்தன மணிக்கு எப்ப ஓடுகிறது என்பதைக் கேட்டிருந்தால் வீரகேசரி பத்திரிகையின் இருக்கும் கடைசிக்கு முன் பக்கத்தைப் பாக்காமலே சொல்லக் கூடிய திறமை அவனிட்ட இருந்தது. வாழைச்சேனை, ஏறாவூர்,மட்டக்களப்பு, களுவாஞ்சிக்குடி வரை இருந்த
அனைத்து திரையரங்குகளும் அவனக்கு அத்துப்படியாய் இருந்து.

அவனிடம் இருக்கும் அறிவுக்கு ஏற்ற கேள்வி கேக்காதது சர்மாசேரின் தவறா அல்லது அவனின தூரதிஸ்டமா என்பது தெரியவில்லை.

அடுத்தது ராஜேந்திரன். ”அட சோழச் சக்கரவர்த்தி நீங்களாவது சொல்லுங்கோ” என்றார் அவனைப் பார்த்து. அவனுக்கு ஒரு சக்கரவர்த்தியின் பெயரை வைக்காமலே இருந்திருக்கலாம் அவனின் அப்பா .அவன் குனிந்த தலை நிமிரவில்லை.

இப்ப முழு வகுப்பும் எழும்பி நிற்கிறது..

சர்மாசோரின் வெள்ளை நிற முகம் சிவந்திருக்கிறது. ஏமாற்றம் தந்த கடும் கோபத்தினாலும், தான் கற்பித்ததை மாணவர்கள் ஞாபகம் வைத்திருக்கவில்லை என்பதாலும், கஸ்டப்பட்டுக் கற்றுக் கொடுத்ததை நாங்கள் கற்காமல் உதாசீனப்படுத்திவிட்டோம் என்பதும் அவரை அதிகமாக பாதித்திருந்தது என நினைக்கிறேன்.

அந்த ஏமாற்றம் அவரைக் கடுங் கோபம் கொள்ளச்செய்தது. மனிதம் நிரம்பிய எந்தவொரு ஆசிரியருக்கும் வரவேண்டிய நியாயமான கோபம் தான் அது. அது அன்று புரியவில்லை, இன்று நன்கு புரிகிறது.

தனது ஏமாற்றத்தையும், துக்கத்தையும் கலந்து கோபம் அதிகம்சேர்த்து அடி ‌அடி என அடித்தார். அன்று கிடைத்த அடி வாழ்க்கை முழுக்க மறக்காது.

பாவம் பெடியள்! மோட்டுத்தனமாக அடித்துப்போட்டேன் என்று சுயர்விமர்சனம் செய்து கொண்டாரோ என்னவோ தெரியாது, அது தான் சர்மா சேர் கடைசியாகப் பயங்கரமாக அடித்தது. அதன் பின்பும் அடித்திருக்கிறார் ஆனால் அவை அந்த ஒரு நாளைப் போல பயங்கரமானவை அல்ல.

சர்மாசேர் பற்றிய சில குறிப்புகள்:

மெதடிஸ்த மத்திய கல்லூரியின் பேரன்பு மிக்க ஆசான்களில் முக்கியமானவர். 1977 அல்லது 1978 தொடக்கம் 2006- 2007 வரை மட்டக்களப்பு மத்திய கல்லூரிக்காக தன்னையே தந்த ஆசான்.

பிரபல கிறீஸ்தவ பாடசாலை எனினும் சைவசமய நிகழ்வுகள் அதிகளவில் மிகச் சிறப்பாக நடைபெற இவரே காரணம். சரஸ்வதிப் பூசை என்றால் அவர் தான் சக்ரவர்த்தி. வேட்டியுடன் உலா வருவார். இரவிரவாக திட்டமிட்டு, கட்டளையிட்டு அடுத்த நாள் எல்லாம் முடியும் வரை ஓயாமல் ஓடிக் கொண்டிருப்பார். வேட்டியை மடித்துக் கட்டிக் கொண்டு புக்கை கிண்டவும் செய்வார். சொல்லச் சொல்ல இனிக்குதடா முருகா என்ற பாட்டு சர்மாசேருக்கு மிகவிருப்பமான பாடல்.

எங்கள் Holtom இல்லத்தின் தலைமை ஆசிரியரும் அவர் தான். "அருகில் வந்து வந்து, ரகசியமாய் ” டேய் தோக்கப்படாதுடா என்ன”  என்பார், அடிக்கடி.

இவரின் அடிக்குப் பயந்து நான் மட்டக்களப்பு 'ஆனைப்பந்திக் கோயில் பிள்ளையாரப்பா இந்த மனிசனை மட்டும் வேற பள்ளிக்கூடம் மாத்து' என்று 25 சதத்துக்கு நேத்தி வைத்திருந்தேன். அதை விட ஒவ்வொரு வெள்ளியும் 5 சதம் உண்டியலில் போட்டேன். ஆனப்பந்திப் பிள்ளையார் உதவி செய்யவே இல்லை. அதுவும் நல்லதுக்குத் தான்

ஒரு நாள் நவனீதனை வெருட்டி (அவனின் அப்பா புண்ணியமூர்த்தி சேர் தான் பள்ளிக்கூடத்துக்கு டைம்டேபிள் போடுவார்) சர்மா சேரை மாத்தப் பார்த்தோம் நாம் மூவரும். அடுத்த நாள் புண்ணியமூர்த்தி சேர் எம்மை தனியே அழைத்து காதைத் திருகி அனுப்பினார்.... (பின்பு நாம் நவனீதனுக்கு அடி போட்டது வேறு கதை)

32 ஆண்டுகளின் பின்னான ஒரு நாளில் Facebook இல் உலா வந்துகொண்டிருந்த போது கண்ணில் பட்டது "Students of Sarma Sir" என்னும் பக்கம்..அதுவும் கனடாவிலிருந்து. ஒரு நப்பாசையில் புகுந்து பார்த்தால், அது எங்கள் சர்மா சேர். குடும்பத்தில் இருந்து பிரிந்த உறவொன்றை நீண்ட காலத்தின் பின் மீண்டும் கண்டு கொண்டது போலிருந்தது எனக்கு. தினம் தினம் பல மாணவர்கள் வந்து வாழ்த்திவிட்டு செல்கிறார்கள் அவரை. பொறாமையாய் இருக்கிறது அவரைப் பார்க்கும் போது. நான் ஆசிரியனாக ஆகாததையிட்டு மனம் வருந்துகிறேன்.

சேர் சுகமாயிருக்கிறீங்களா? என்னை தெரிகிறதா, நான தான் அவன், நான் தான் இவன், இப்படி எத்‌தனை எத்தனை மரியாதைகள், கேள்விகள், என்ன அன்பு, என்ன வாஞ்சை. ஆண்டுகள் கடந்த பின்பும் சேர், சேர் உருகி மீண்டும் குழந்தையாய் மாறி நிற்கும் அவரின் மாணவர்கள். குடுத்து வைத்த மனிதன் சேர் நீங்கள். இதை விட வேறென்ன வேனும் ஒரு மனிதனுக்கு.

சர்மாசேர் விசில் அடித்தால் உலகம் முழுவதிலிருந்தும் ”சர்மா சேர் படையணி” ஒரு நிமிடத்தில் தயாராக நிற்கிறதே.

ஒபாமாவுக்கு கூட ஒய்வுபெற்றபின் இப்படியான மரியாதை இருக்காது.

சேர்....யு ஆர் ரியலி கிரேட்!

இறுதியாக....... கட்டாயம் நான் இதை சொல்லியே ஆக வேண்டும்...

கடைசிவரிசை 3 குரங்குகளில்

அமீர் அலி கொழுப்பில் கடை வைத்திருப்பதாக அறிந்தேன் -- (இப்பவும் படம் பார்ப்பதை நிறுத்தவி்ல்லையாம்) பாத்திமாவுக்கு எங்கிருந்தாலும் வாழ்க என்று 10ம் வகுப்பில் பாட்டு படித்திட்டான். அவன் ஆசிரியனாக இருப்பதாகவும் ஒரு கதையுண்டு. அவனா, ஆசிரியனா என்று நீங்கள் நினைப்பது புரிகிறது. உலகில் அதிசயங்களும் நடக்கின்றன அல்லவா.

சோழச்சக்கரவர்த்தி, ஞானம் மாஸ்டர் என்ற பெயரில் கிழக்கிலங்கை இஸ்லாமிய சமூகத்தவரிடையே மிகவும் அதிகமாய் நேசிக்கப்படும் ஒரு மனிதனாயும், புலம் பெயர்ந்த சமூகத்தில் கிழக்கு மாகாணத்ததிற்காக குரல் கொடுப்பவனாயும் வாழ்ந்து வருகிறான்.... புத்திஜீவி என்கிறார்கள் அவனை.

ஹி ..ஹி என்னைப் பற்றி என்னத்த சொல்ல...
வின்சன்ட ல ஒருத்திய சுத்தி
(அப்பா! என்னத்த எழுதிக் கிழிக்கிறியள்? கோழிய வெட்டித்தந்திட்டு போயிருந்து எழுதுங்கோ எண்டு கத்துறாள்...)
புலம் பெயர்ந்து..
கலியாணம் கட்டி.
2 குட்டி போட்டு
மொட்டை விழுந்து,
வண்டி வைத்து,
சில பல வியாதிகளுடன்
கணணித்துறை முகாமையாளனாக
பழைய நினைவுகளை
அசை போட்டபடி
இடைக்கிடை
இப்படி
ஏதாவது எழுதிய படி
காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

சேர்! உங்கள் கேள்வியின் பதில் 1815.
என்ன... சரி தானே?
கொஞ்சம் லேட்டாக,  அதிகம் அல்ல 32 வருடங்கள் கழித்து பதில் சொன்னதற்கு மன்னிக்கவும்.

சேர்! நீங்கள் சொல்வது போல் அடியாத மாடு படியாது.

அன்புடன்
உங்களின் அடியால் படிந்த 3 மாடுகளில் ஒன்றான
சஞ்சயன். செ

ஆயிலும் கடைசியாய் ஒரு கேள்வி: ஏன் நீங்கள் யாழ்ப்பாணம் சென்று க‌டமையாற்ற நினைக்கவில்லை?
பதில் எனக்குத் தெரியும் சேர்! எங்கள் அன்பான மண்ணுக்கு நீங்கள் பெருந்தன்மையாய் தந்த பரிசு அது. .இதைத்தான் சிலர் புரியாமல் ”மருந்து போட்டுட்டாங்கள்”, ”பாய் போட்டுட்டாங்கள்” என்கிறார்கள்.

வாழ்க மட்டக்களப்பு மெதடித்த மத்திய கல்லூரியும் எங்கட சர்மா சேரும். எங்கட வகுப்பும்