சிலுவை சுமப்போம் வாருங்கள்

Nothing is/was permanent except change, and those who looked at the future and lived for the future would pass, while those who looked at the past would fail in their life.

வலையுலாத்திய போது கண்ணில் பட்டது மேலே உள்ள வாக்கியம். எனக்கும் எனதுறவாகிய உனக்கும் இன்றைய நிலையில் (வைகாசி 2009) பொருந்தக்கூடியது என்பதால் சுட்டுவிட்டேன்.

பலரின் விரக்திப் பார்வைகள், கதைகள், எமுத்துக்கள், வேதனையைத் தந்தாலும் இப்படியே வாழ முடியாது, வாழக் கூடாது என்பதே யதார்த்தம். எனவே தான் இதை எழுதுவதன் மூலம் நானே எனக்கு சூடுபோட்டுக் கொள்கிறேன், சூட்டின் வடு நான் விட்ட தவறை எனக்கு நான் கரைந்து போகும் வரை உணர்த்திக்கொண்டே இருக்கட்டும்.
உனக்கும் தான்.

பக்திப்பரவசத்திலும், வெற்றிகளின் பெருமிதத்திலும், ஆணவத்திலும் அன்று நாம் யதார்த்தம் உணரவில்லை. எதிரிப் பிணங்களின் எண்ணிக்கையில் புன்னகைத்தோம், நெஞ்சை நிமிர்த்தி ஆணவத்துடன் நடந்தோம்.
யதார்த்தம் புரிந்து எம்மை உரிமையுடன் விமர்சித்தவனை தேசத்துரோகியென்றோம், மீண்டும் மீண்டும் உரிமையுடன் விமர்சித்தவனை மௌனமாக்கினோம். அவனோ வேதனைப் புன்னகையுடன் கரைந்தான்.

யார் தேசத்துரோகி? நானா, நீயா, அல்லது அவனா?
வா மண்டியிடுவோம் அவன் தாயின் பாதங்களில்
நிட்சயம் மன்னிப்பாள்
தாயல்லவா அவள்.

புலத்தில் உயர்ந்த தொடர்மாடி வீட்டில் இருந்து கொண்டு புதிய காரில் பயனித்து, மது சுவைத்து, ருசித்து யதார்த்தம் உணராமல், சுயவிமர்சனமற்று, சொல்லப்பட்ட எல்லாவற்றிற்கும் மந்தைகள் போல் தலையசைத்து, உனது, எனது கருத்தை ஒரு நாளேனும் மேலிடத்திற்கு சொல்லாத நான், நீ, நாம்
இன்று மண்கவ்வி வெட்கித்தலைகுனிந்து நிற்கும் இந் நேரம் கூட மீண்டுமொருமுறை யதார்த்தமுணராமல் இருக்க முனைவது இழிவு.

கேள் சோதரனே கேள்! இம் முறையாவது காது கொடுத்துக் கேள்,
பகிர்… உனது கருத்தைப் பகிர்…
என்னுடன், அவனுடன், அவர்களுடன் பகிர், விமர்சிக்க்கப்பட்டாயானால் உள்ளெடுத்து வளர்
ஆனால் விமர்சித்தவனை வெறுக்காதே.
அவன் விமர்சிப்பதே உன் மேலுள்ள
தோழமையினால் தான்.¨

புதிய தலைமையில் கால்பதிக்க நினைக்கும் சிறுசுகளே, பெருசுகளே சிறியதோர் விண்ணப்பம்
குட்டையை கலக்கி மீன் பிடிக்காதீர்.
சுயநலமற்றதும், ஆயுதகலாச்சாரமற்றதுமான தலைமையைத் தாருங்கள்.

ஒதுக்கப்பட்டவர்களே! தேசத் துரோகிகள் என அழைக்கப்பட்டவர்களே! அமைச்சர்களே, முதலமைச்சர்களே! முன்னாள் அமைச்சர்களே! உரிமையுடன் அன்பான வேண்டுகோள்.

நீங்கள் பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம், சொல்லொணாத்துன்பம் கண்டிருக்கலாம், கணப் பொழுதில் உயிர்தப்பியிருக்கலாம்…..
அதன் வலியுணர்ந்தவர் நீங்கள்.

உனது சகோதரனை அதே வலியை உணரச் செய்வது அல்லது அவனுக்கு வலிக்கும் போது நீ மௌனமாயிருப்பது உனது பெருந்தன்மைக்கு அழகல்ல.

பழிவாங்கி வேதனையின் சுழர்ற்சியை தெடராதீர்.

சகோதரா! நிமிர்ந்துபார் காதைக் கூர்மையாக்கு…. பல ஆண்டுகளுக்கு முன் கேட்ட ஒரு கவிதையின் ஓர் வரி இது.

“இந்த பிரபஞ்சங்களின் உள்ள எல்லா உயினிங்களும்
சூரியனைப் பார்த்து கையசைத்து மகிழும் போது
எமக்கு மட்டும் ஏனிந்த ஒளி வெறுப்பு
வாருங்கள் நாமும் கையசைத்து மகிழ்வோம்”
-----
இறுதியாக ஓர் வேண்டுகோள் எனதும், உனதும் வாரிசுக்கு என்னையும், உன்னையும், போல் சுயவிமர்சனமின்றி காகம் போல் கரைய கற்றுத்தராதே.
-----
எழு
மண்ணைத்தட்டு
பக்கத்தில் உள்ளவனையும்
கைகொடுத்து எழுப்பு
நடந்து போ
எதிரியென்று ஓரினமில்லை
என உணர்த்தி
கைகுலுக்கு
தட்டிவிடப்பட்டால்
புன்னகைத்து மீண்டும்
கையை நீட்டு
எம் தேசத்தில்
மாண்டு போன மனிதம்
மீண்டு எழும்வரை.

உணர்ந்தவன், வலியின் வலியை

கண்ணை மூடு
காதை மூடு
சிந்தி
மீண்டும் மீண்டும்
சிந்தி

கசியத் தொடங்கியிருக்கும்
உன்னுள்ளும் மனிதம்

உற்றுக் கேள்
அது விசும்பும்
சத்தம் கேட்கும்

மனிதமுள்ள மனிதனல்லவா நீ

சிலருக்கோ
விட்ட பிழையும்
கொடுத்த வலியும்
மேல் எறிந்த
பந்தைப் போல்
அவர்களை குறிவைத்து
வருவது புரியும்

எங்கு ஓடினாலும்
வரும்
எப்ப வரும்
எப்படி வரும்
என்று தெரியாமல்
வரும்
(சுப்பர்ஸ்டார் மாதிரி)

எத்தனை சாட்சிகள்
அத்தனையும்
மனச்சாட்சிகள்

தாயின் மார்பில்
பால்வடியும் வாயுடன்,
தந்தையின் கையினுள்
குத்திநிற்கும் கண்களுடன்,
ஊட்டிய சோற்றுடன், ஏன்
பிரசவிக்க முதலே
மரண வலி


வீட்டில், வீதியில், ஆலயத்தில்
இப்படி எங்கும்
யுத்தம் தந்த எச்சம்

புத்தனும், அல்லாவும்,
தேவனும், முருகனும்
இது வரை
சோரம் போகவில்லை
ஜ.நா வைப் போல

அவர்கள் ஆண்டவனிடம்
மண்டியிடும் போது
அவர்
்அவர்களைப் பார்த்து
புன்னகைக்கலாம்
தவறாக எண்ணிவிடாதே
அதனர்த்தம்
அவர்களும் மனிதர்களா
என்பதே.

எங்கே புரியப் போகிறது
அது அவர்கனளுக்கு

பெருமையாய் பேசித்திரியும்
உன்னினமும் என்னினமும்
பெயருக்காய் பல்லைக்காட்டும்
மாற்றானும்

தலைவன் வருவான்
என்றொருவனும்
இனி உனக்கு
தலையே இல்லை
என்று மற்றொருவனும்
இவர்களுக்கிடையே
தன் பை நிரப்பும்
இன்னொருவனும்

இவர்களை நம்பி
எமார்ந்த
என்னையும் உன்னையும்
அவர்கள்
மறந்து போவார்கள்

கோட் சூட் போட்டவன்
கொஞ்சம் அனுப்ப
அவனும் இவனும்
அந்த கொஞ்சத்தில்
கொஞ்சம் எடுக்க
எனக்கும் உனக்கும்
மிச்சமிருக்கும் எச்சம்

இன்று என் வீட்டில்
ஆயிரமாயிரமாய்
உன் வீட்டில்
சில நூறு
இருப்பினும்
வலியின் வலியில்
ஒற்றுமையாய் நாம்

வலி மறந்து
மனிதம் படைப்போம்
வா
................................
ஆவணி 09

மூன்றடி தொலைவில் மரணம்

எல்லோருக்கும் பின்னால்
மூன்றடி தொலைவில்
தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது
மரணம்.

எப்போது வேண்டுமானாலும்
எட்டிப்பிடித்து விடும்
தூரத்தில் தினமும்
தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.

சாலை கடக்கையில்,
வாதிடுகையில்,
புகை பிடிக்கையில்
அதன்
முக பாவங்கள்
மாறி மாறி ஜொலிக்கின்றன.

ஒரு சிலர்
மரணத்தின் பின்னால்
நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்
அவர்களை
மரணம் கடந்திருக்கக் கூடும்.

அழைத்து
நண்பனாக்கிக் கொள்ள
யாருக்கும் தைரியமில்லை.
கூட இருந்தே
குழி பறிக்கும் உத்தரவாதம்
அது.

அதனுடன்
யாரும் உரையாடுவதுமில்லை.
அது
தனியே நடந்து கொண்டிருக்கிறது,
ஒரு நிழல்போல.

அல்லது
நிழலின் நிஜம் போல

.............................
சத்தியமாக நான் எழுதவில்லை. ரசித்‌தேன்... சுட்டேன்...
இதை எழுதியது சேவியர். அவரின் அற்புதமான பிளாக் பார்க்க
http://xavi.wordpress.com/